Kendini bulabilmek.

 Bir yerde okumuştum “insan kendiyle kalabiliyorsa yalnız değildir.”Bazen benliğim o kadar kalabalık ki aralarından kendimi bulamıyorum ...Ben kendini arayanlardanım.hala da tam bulabilmiş değilim.Bildiğim şey var ise;

Bu dünya sürgününü bir türlü sevemedim , hep mi böyleydim yeni mi keşfediyorum bilmiyorum,açıkçası dünya bana çokta matah bir yer gelmiyor 

Hani bazen camdan öylece bakarsın diğer insanların gördüğüyle senin gördüğün asla aynı değildir ..

Kalabalıklar içindeki yalnızlık misali,

Sen siyah ve tonlarını görürken insanlar envai çeşit görür..

Bazen içimdeki yalnızlığım öyle çığlıklar atıyor ki sağırlaşıyorum ..

Dokunsalar ağlayacaksın derler ya dokunsalar yanmış ,uçuşan  küller gibi kaybolup gideceğim..O küllerle belki bir rüzgara kapılırım da hal dilimden anlayan ,yüzümü değil gönlümü gören bir dosta denk gelirim kim bilir..

Belki bir gün...